LET OP: Uw browser is te oud om deze website correct weer te geven. Update uw browser om dit probleem op te lossen.

2008

Na wat omzwervingen in het zuiden van Limburg is met de gedegen opknapbeurt van de Heerlense Schouwburg de Southern Bluesnight weer terug op zijn oude stek. Meer dan vijftienhonderd toeschouwers hebben zich door een uitstekende line-up laten bewegen om de weg naar Heerlen te maken. Ook dit festival presenteert op drie podia een uitstekende selectie blues, roots, funk en andere aan de blues gelieerde muziekstijlen. Maar er is meer, zo zijn er twee fototentoonstellingen, een cd-markt, diverse presentaties van muziekinstrumenten leveranciers en natuurlijk niet te vergeten het natje en het droogje. Op enkele plekken zullen ‘bluesbuskers’ het publiek vermaken met hoofdzakelijk akoestische sets. Zo zullen we o.a. Royal Axe Specialties, Two Guys, a Bottle and the Blues en Little Tony & Greyhound horen en zien spelen. En zoals gebruikelijk bij de ‘schouwburgfestivals’, is het een ‘ren je rot’ voor de recensenten en fotografen om alles op een waardige manier te kunnen verslaan. Het positieve daaraan is dat je ook veel moois hoort en ziet. Neem nu bijvoorbeeld de Limburgse formatie The Bluescrowns die met niemand minder dan Little Willie Littlefield op het podium staan. Deze blues- en boogiepianist is weer helemaal terug aan het venster. Hij was onder meer inspirator voor Fats Domino en andere muzikanten. Nu neemt hij het heft in handen op het podium en stuurt daarmee The Bluescrowns aan. Dit levert een zeer interessant maar bovenal een optreden vol met professionele charme op. Door dit geweldige optreden is er de intentie om meer optredens met deze pianovirtuoos in zowel Nederland als Duitsland te gaan verzorgen.  Een andere prominente Limburgse band, Phil Bee & The Buzztones, verschijnt samen met Lea Gilmore op het podium. Deze statige Amerikaanse gospel- en blueszangeres is fenomenaal en trekt in de USA alleen maar volle zalen. Haar stembereik is gewoonweg schitterend en voor heerlijke funky blues en gospel draait zij haar hand niet om. Hierbij wordt zij op gelijk niveau begeleid door Phil Bee & The Buzztones, een gedurfde combinatie die bijzonder goed uitpakt. Lea komt na het eerste nummer van de band op en zet in met het bijna beroemde ‘CC-Rider’ om er vervolgens nog een heerlijke gospel van Ray Charles getiteld ‘Halleluja I Love Her’ tegenaan te gooien. Ook hier geniet ik van een uitstekend optreden wat me lang zal heugen.  Een andere grote meneer is ‘Tail Dragger’ (James Yancey Jones) die in Heerlen begeleid wordt door Little Boogie Boy. Onze Nederlandse topper die op voorbeeldige wijze de Chicago blues vertegenwoordigt. Het optreden is prachtig en wat de band en ook Tail Dragger spelen is de moeite waard om te aanschouwen en te horen. Zeker als hij ‘Since I Left You Baby’ inzet.  Echter sommige mensen uit het publiek, waaronder ook ik, hebben nogal wat moeite met de uitspraak van deze zanger. Soms is hij moeilijk te verstaan en heeft het wat weg van gemompel. Dat neemt overigens niet weg dat zijn optreden bijzonder geslaagd mag worden genoemd. Een van de andere hoogtepunten in de ‘Rabozaal’ is ongetwijfeld de Duke Robillard Band. Verleden week stond hij ook al in Tiel. Toen ietwat mat vanwege een zeer vermoeiende en lange reis. Maar nu een week later staat hij toch beduidend frisser op het podium. Zijn set verschilt weinig met die van Tiel en is ‘Jump The Blues To You’ het openingsnummer van zijn optreden. Het nummer ‘Blue Cop Man’ is en blijft voor mij een grappig en vrolijk nummer ondanks de wat zwartgallige tekst. De setlist heeft hij nu wat door elkaar gehusseld waardoor voor mij zijn optreden toch iets anders overkomt. Voor het merendeel van het publiek dat naar hem is komen kijken is het een optreden om je vingers bij af te likken. Een zeer positieve indruk maken The Shiner Twins samen met Harry Bodine in de Limburgzaal op mij. Regelmatig klimt de band met een ‘topper’ als Harry Bodine het podium op. In het verleden heb ik ze zien optreden met Stephan Bruton, dus eigenlijk moet het voor mij geen verrassing zijn.  Een ideale combinatie is geboren en presenteert zich hier live op het podium. Met goed in het gehoor liggende roots-, deltablues en Americana trekt de band ontzettend veel publiek naar zich toe. Buiten dat hun muziek goed in het gehoor ligt, zijn het uitstekende muzikanten die de klappen van de zweep wel kennen. Daarbij is het slidewerk van Harry Bodine het absolute toefje op de vlaai. Strak, vloeiend maar ook zo intens en daar waar nodig behoedzaam.   Heel wat anders is het werk dat Ian Parker speelt. Deze jonge Britse gitarist, behorende tot de nieuwe generatie bluesgitaristen, mengt op een hele listige wijze funk, jazz, blues en ook wel bluesrock met elkaar. Soms gaat het heel krachtig waarbij hij zijn Fender alle hoeken van de schouwburg laat zien en soms heel ingetogen en gevoelig. Voeg daarbij zijn frisse stemgeluid en je hebt inderdaad een goede vertegenwoordiger van de hedendaagse Britse blues op het podium staan. Maar daarvoor heb je ook een degelijke begeleidingsband nodig. Een band die door dik en dun voor je gaat. En dat gebeurt keer op keer dat ze optreden. Het is een band waarop Ian kan bouwen en waarmee hij een sterke live reputatie heeft opgebouwd. Hun set is opgebouwd uit eigen werk van wat oudere cd’s maar ook van zijn laatste release. Covers gaat Ian daarbij ook niet uit de weg.   Feest is het bij Big Jay McNeely samen met JZZZZP, met een opzwepende mix van blues, jump en R&B, die terug gaat naar de jaren veertig. Ze zorgen voor een flitsende opening. De ‘oude’ rot zorgt voor spektakel en staat met zijn saxofoon tussen het publiek te spelen. Hier en daar houdt hij de microfoon onder de neus van een of andere toeschouwer om hem zo te dwingen mee te zingen. En dat gaat gemakkelijk met meezingers als ‘I Can Stop Lovin You’ of ‘Big Fat Mama’. Het is een wervelend en spetterend optreden van deze combinatie. In de Limburgzaal zorgt Nick Moss & The Flip Tops voor een grandioze afsluiting. Zijn optreden bestaat voor het overgrote deel uit eigen werk. Want hij heeft al een cd of zeven op de markt gebracht. Genoeg dus om een optreden te verzorgen. Maar de ‘meester’ kent ook zijn ‘meester’. De opening wordt gedaan met een cover van Freddie King, een inspiratiebron voor veel bluesgitaristen. Heel inspirerend speelt de band zijn set en ze laten blijken dat ze er zin in hebben. Het is smullen voor de gelouterde bluesliefhebber. Natuurlijk, ook een cover als ‘Crossroads’ is in handen van Nick Moss niet te versmaden. De band gaat zo op in zijn muziek dat men haast de stekker eruit moet trekken om de band te laten stoppen. Het publiek geniet van dit optreden en vraagt om een afsluitende toegift. Nick beloont het publiek met nog een laatste heerlijke uitschieter.  Het derde podium op dit festival staat in het DSMtheatercafé. Hier staat de uit Slovenië afkomstige singer / songwriter Paul Batto als eerste geprogrammeerd. Met een vette partij slide, beïnvloedt door de jazz, gospel en swing, overtuigt hij van zijn kunnen. Ik sta paf van het feit dan een eenling in staat is zoveel publiek aan zich te binden. Kwaliteit verloochent zich dan toch niet. Hierna verschijnt de Belgische formatie Fried Bourbon op het podium. Een band die met roots en stampende hoodoo boogie stomp het publiek aan zich kluistert. De heren van de band promoten op een waardige wijze hun laatste release. Met de nodige humor en goede muziek is het ook niet zo moeilijk om het publiek te trekken. Maar het vasthouden is iets anders en dat is wat de band prima lukt. Deze band is de moeite zeer waard om ze vaker te gaan bekijken.  Ian Siegal zie ik vandaag als soloartiest en dan ook nog akoestisch. Niet iets waar ik direct warm voor loop maar waar ik me wel de moeite voor neem om eens te gaan kijken. Verbijsterend wat deze gast op het podium te berde brengt. Voor zijn elektrische werk kan hij bij mij niet meer stuk, maar ook op akoestische manier is hij voor mij een topper geworden. Het hapert geluidstechnisch enigszins maar hij weet dat prima op te vangen. En na het vervangen van zijn gitaar wordt het alleen nog maar beter. Zeker als zich na enkele nummers Wesley van Werkhoven (zanger en harpspeler van Big Blind) op het podium voegt. Prachtig hoe deze twee heren opgaan in hun muziek en daarbij het publiek betrekken.  Echter het absolute hoogtepunt van het festival is voor mij het optreden van Phil Bee & The Buzztones in het DSMtheatercafé. De band begint met hun set zoals we van hen gewend zijn, strak, gecontroleerd en goed. Maar al snel veranderd het optreden in een ongecontroleerd projectiel wat afgeschoten wordt, en dat is dan heel positief bedoeld. Hiermee wordt het een zeer interessant en onvoorspelbaar maar uitermate formidabel optreden.  Diverse artiesten betreden het podium dat daardoor al snel te klein wordt voor het bijna complete elftal wat achter de microfoon staat. O.a.: Wesley van Werkhoven, Ian Siegal, Ton Wanten, Steven Troch (Fried Bourbon) en nog enkele regionale muzikanten staan op het podium om samen met de band te jammen. En net zoals de muzikanten gaat ook het publiek werkelijk uit zijn bol bij deze voorstelling. Wie gedacht had dat alleen de groten der groten een zaal in vervoering kan brengen heeft het mis.  Want niemand minder dan onze Nederlandse trost in de blues Phil Bee & The Buzztones evenaren met gemak de optredens van de gerenommeerde artiesten die we hebben gehoord en gezien.  De Southern Bluesnight heeft met dit optreden iets geprogrammeerd wat men niet snel meer zal vergeten. En waarvan ze zelf van te voren ook niet hebben geweten dat het zo zou lopen. Het is absoluut een grandioze afsluiting van de 12e editie geworden.

Wil Wijnhoven
www.bluesbreeker.nl