LET OP: Uw browser is te oud om deze website correct weer te geven. Update uw browser om dit probleem op te lossen.

2016

Zaterdag 19 maart rolde de 20e aflevering van de Southern Bluesnight van de band. Plaats van handeling was wederom het Parkstad Limburg Theater in Heerlen dat zich op een nagenoeg uitverkochte editie mocht verheugen.

De 20ste editie had een line-up om je vingers bij af te likken, want naast de buitenlandse grootheden was ook een groot gedeelte van de Nederlandse crème de la crème vertegenwoordigd. Volgens 'de vaste kern' misschien wel de beste line-up ooit. Daar zit helaas ook een nadeel aan. Verdeeld over 3 podia, beginnen door de strakke programmering enkele acts op het zelfde tijdstip. Dat is dan weer balen daar je daardoor niet alles kunt zien. Daarom zal dit verslag, net als in de voorgaande jaren, bestaan uit moment opnames, de momenten die je bij een concert aanwezig was.

Zoals al enkele jaren gebruikelijk begint het 'feest' al in de middaguren met de live opnames van het door L1 Radio verzorgde programma 'Hubert On Air'. Hierin heeft Hubert van Hoof niet alleen gesprekken met enkele artiesten die deze avond zullen kleuren, maar geven zij ook een voorproefje wat er deze avond van hen verwacht mag worden. Zo horen we o.a. Junior Mack No Job Blues op zijn custom-made Gibson vertolken, Lloyd Spiegel met Walk On en sluit Super Chikan het eerste uur af. In het tweede uur draait Richard van Bergen platen van zijn inspiratiebronnen en speelt hij samen met Gait Klein Kromhof My Father's Eyes. In het laatste uur komen Shakura S'Aida, Third House On The Left (op de bakfiets) en Champagne Charlie voorbij.
Het blijft niet alleen bij deze aardige geste van de organisatie om al deze artiesten in een intieme sfeer aan de bezoekers te presenteren, want wie jarig is trakteert. Daarom ontvingen alle bezoekers op vertoon van hun entree kaart een cd met live hoogtepunten van 20 jaar Southern Bluesnight.

The Ragtime Rumours hebben de eer deze avond te openen op het Jukejointpodium in het Theatercafé. Met een aantrekkelijke mix van ragtime, bluesroots, americana en hilbilly à la Pokey Lafarge en Luke Winslow-King wisten zij het publiek aan zich te binden tijdens de BRUL-contest, die zij winnend afsloten. Dat doen zij deze avond nog eens meer dan dik over! Er staan deze avond namelijk ook eigen werken als Ragtime Rumours, ParadiseGet Up My Feet en Ain't Nobody op de setlist. Wie deze nummers gemist heeft, kan ze na 24 april waarschijnlijk terug luisteren als hun eerste EP verschijnt. Het is helaas een beetje sneu voor Sjaak Korsten (drums), Huub Steegmans (bas), Tom Janssen (gitaar/zang) en multi instrumentalist Thimo Gijezen dat zij moeten concurreren met Super Chikan die zijn opwachting in de Limburgzaal maakt.

Deze excentrieke zanger, maar vooral gitarist stond samen met Watermelon Slim in 2012 ook al op het affiche, maar liet toen verstek gaan. Dat gaf Slim, slim als ie is, de gelegenheid om zichzelf eens lekker in de kijker te spelen en hij was tot hilariteit of ergernis van het publiek dan ook niet van het podium af te slaan tijdens de afsluitende jam-sessie.
James "Super Chikan" Johnson is een verwoed knutselaar die graag zijn eigen gitaren bouwt. Dat zijn dan veelal felgekleurde met tras steentjes versierde, soms kitscherige buitenboord modellen waar echter wél een verdomd goed geluid uit komt! Dat de Roy Donders onder de gitaarbouwers ook goede songs in elkaar weet te knutselen laat hij deze avond horen met o.a. Hey Super Chikan, Freddie's Thang, Hookin' Up en Ain' t Nobody. James speelt zonder setlist en iedere avond is dus anders voor The Dynaflow, de strakke begeleiding bestaande uit Jan Markus (bas) en Eduard Nijenhuis (drums) die op deze tour versterking krijgen vanHarold van Dorth aka 'Fat Harry'. Naast eigen werk ook nummers als Baby What You Want Me To Do die door James gitaarcaperiolen 'gechikaniseerd' worden. Prima gedegen show met voornamelijk uptempo nummers.

De 'Buskers' van dienst zijn deze avond The Roots Brothers en Third House On The Left. De eerste zijn geen onbekenden in het Limburgse en zij hebben vrijwel elke kroeg gehad. Aan 2 vierkante meter podium hebben zij namelijk genoeg. Daar lijkt nu verandering in te komen want Robin Smeets (mondharp) en Jean Notermans(gitaar/zang) hebben er met bassist Raymond Hensgenseen broertje bij gekregen. Ondanks de vele optredens die zij op hun conto hebben nam dit trio geen risico en hadden uit voorzorg een applaus-bandje meegenomen. Die bleef in de tas, want hun versies van Before You Accuse Me, Dust My Broom, Hoochie Coochie Man en Sweet Home Chicago gingen er bij de voorbijgangers in als koek en dat leidde soms tot opstoppingen tussen de Limburg-zaal en de jukejoint.

Third House On The Left hebben een plek gekregen bij de trap die naar de Rabo-zaal leidt en hun repertoire bestaat voor 60% uit eigen werk, dat in het bereik van blues en gospel ligt. Met nummers als Love To See You Cry, Steam Train, My Only Friend, You Better Leave en Running laten Guido Brasse(zang/mondharp) en Robbert Duijf (zang/gitaren) een goede indruk achter. Naast dat ze goed op elkaar ingespeeld zijn hebben ze het songwriten ook goed onder de knie. Daarom zal dit dan ook niet het laatste zijn wat we van dit duo zullen horen.

Lloyd Spiegel (Australië) is voor het eerst in Nederland en dat is zijn 2 maanden oude, zelfgebouwde gitaar ook. Na te hebben geopend met Jigsaw Blues dient hij 2 nummers verder het ding al opnieuw te stemmen. Het stemmen is meer het temmen van het hout. ,,Het lijkt wel alsof de boom waarvan hij gemaakt is nog aan het groeien is" mompelt hij tot groot vermaak van het publiek in de microfoon. Het is min of meer serieus bedoelt, want het instrument is nog niet gewend aan ons klimaat, waardoor Lloyd in de middag lange tijd met gereedschap in de weer was. Tijdens de radio uitzending maakte vooral zijn stem enorme indruk en riep die vergelijkingen op met die van Matt Anderson, de Canadese beer die met zijn uithalen beton doet barsten. Ook Lloyd is letterlijk en figuurlijk geen kleine jongen en speelde al samen met Bob Dylan, Etta James en Ray Charles!
Ook op deze avond maakt hij indruk en mag wel dé verrassing van het evenement genoemd worden. Van zijn setlist weet ik dat eigen werken als Tangled Brew, King With No Crown, If I Killed Ya When I Met Ya en verder Walk On (Brownie McChee) en Sweet Little Angel (BB King) de revue nog zullen passeren, maar zal dat helaas moeten missen omdat in de Rabo-zaal het concert van Junior Mack (gelijk met Lloyd gestart) al geruime tijd bezig is. Hopelijk blijft het niet bij een eenmalig bezoek aan Nederland!

Junior Mack weet de weg naar Heerlen onderhand wel te vinden. Met The Heritage Blues Orchestrastond hij in 2013 al in de Rabo-zaal waarna nog enkele optredens in andere gelegenheden volgden. Dat hij populair is bleek wel door de volle zaal. En met vol bedoel ik ook echt VOL! De grote bewonderaar van onze eigen Jan Akkerman (andersom is het ook het geval) wordt begeleid door Blind B & the Visionaires, oftewel Richard van Bergen-gitaar, Jody van Ooijen-drums en Bart Kamp op bas.
Naast Jan Akkerman zal Junior na deze avond waarschijnlijk ook Richard van Bergen in zijn rijtje favoriete gitaristen opnemen. Beide gitaristen tonen respect voor elkaar en proberen elkaar tijdens de solo's nergens te overtreffen, maar vullen elkaar aan. Zij hebben beide dezelfde stijl van musiceren en stralen een bepaalde rust uit die door het publiek en dan vooral de gitaarliefhebber zeer gewaardeerd wordt. Ongemerkt blijf ik bij hen langer hangen en geniet met volle teugen van Special Agent. Voor mij het hoogtepunt van de show al ligt hun vertolking van Born Under A Bad Sign er niet ver van af.

In de geschiedenis van de Southern Bluesnight stond er ook enkele malen Zydeco geprogrammeerd, de muziek waarop het moeilijk is om stil te blijven staan. Na het zeer geslaagde concert dat hij in 2011 gaf, was de organisatie blij Dwayne Dopsie wederom te kunnen strikken, maar helaas zegde hij zijn hele Europese tour af.

Geen trekzak dus, maar wel mondharmonica van hoog niveau, want niemand minder als Gait Klein Kromhof maakt deel uit van Champagne Charlie, die de eer had Dwayne te vervangen.
Met een slogan als "Champagne Charlie is the name, goodtime music is the game" wek je bepaalde verwachtingen. Goodtime music kun je aan Geert de Heer, Peter Lenselink, Peer Bout, Sjef Hermans en Theo de Koning wel over laten en zij mogen rustig oude rotten genoemd worden, want zij maken al meer dan 25 jaar hoogwaardige roots en blues muziek.
Hoewel nummers als Hard Traveling, Jugband Song en Mystery Train (waar ik waarschijnlijk getuige van was) lekker in het gehoor liggen, heb ik niet de indruk dat zij de zaal voor zich weten te winnen. Champagne Charlie bruist wel, maar laat niet de kurken knallen. Nogmaals, ik was getuige van slechts drie nummers!

Boo Boo Davis stond in 2005 ook al eens op de Southern Bluesnight die toen in de Roda Hal gehouden werd en heeft eigenlijk geen introductie meer nodig. De 73 jarige zanger en mondharmonica speler is bij ons populairder dan in zijn thuisland. Dat was deze avond ook te merken, want de Jukejoint mag dan wel het aangewezen podium zijn voor zijn rauwe authentieke blues, maar door de grote drukte voor het podium was hij niet voor iedereen goed zichtbaar. Het intieme karakter ging daardoor een beetje verloren. Doet echter niks af aan zijn performance want met Jan Mittendorp op de gitaar en John Gerritse achter de drums set hij een dampende set neer. Op een zilveren tafeltje liggen een achttal mondharmonica's klaar om beademd te worden waarvan de eerste gebruikt wordt bij Tryin' To Get Ahead. De set gaat verder met Ice Storm, It's A Shame en Man Who Be Around. Boo Boo oogt voor zijn leeftijd noch redelijk vitaal en vervolgd zijn set na het wisselen van de harmonica's met Silvermine en Watch Yourself. Daarna is het tijd voor een sanitaire stop en verlaat hij het podium terwijl Jan en John de tijd opvullen met een instrumentaaltje.
Voor mij het moment om weer naar de Rabo-zaal te verkassen waar Chris Beard de zaal ook al vol gekregen heeft.

Chris Beard is een 58 jarige zanger/gitarist die al talrijke awards verdiend heeft en zelfs de ‘Prince of Blues’ genoemd wordt. Bij zijn concerten komen de liefhebbers van voornamelijk harde bluesrock volledig aan hun trekken. Ook hij heeft een zeer solide begeleiding meegebracht met, Patrick Cuyvers achter de toetsen, Steve Wouters op de drums en worden de bas snaren bespeelt door Renaud Lesire, allen in het bezit van een Belgisch paspoort. Aan Patrick heeft hij een goede sparringspartner wanneer het op soleren aankomt. Het gitaarspel doet veel aan dat van Buddy Guy denken, wat niet verwonderlijk is daar Buddy zijn grote inspiratie bron was.
Chris werkt zich letterlijk en figuurlijk in het zweet en is niet te beroerd om wat van dit DNA materiaal achter te laten bij de mensen waarbij hij op schoot gaat zitten tijdens een rondje zaal.
Van kenners weet ik dat Had My Fun, Blues Is My Business en Ten Toes Up Ten Toes Downgespeeld werden en ben ik zelf waarschijnlijk getuige geweest van de prachtige slowblues House Of Shame. Als liefhebber van het stevige werk vind ik het erg jammer om alweer voor het einde de zaal te moeten verlaten maar bij Shakura S'Aida verwacht ik ook een grote drukte.

Voor hen die een bredere smaak hebben dan alleen blues pakt het afzeggen van Dwayne Dopsie goed uit, want daardoor is Shakura S'Aida als afsluiter in de Limburg-zaal niet meer aan het strakke tijdschema gebonden. Donna Grantis, jarenlang haar vaste gitariste is er tijdens deze tour niet bij, maar het fantastische gitaarspel van Paige Armstrong ligt op hetzelfde niveau. Verder bestaat haar band uit de leuk gebrilde bassist Roger Williams, drummer Tony Rabalao en nieuwkomer Jesse Karwat achter de keyboards. Van begin tot einde weet deze fantastische combinatie mij te boeien en mijn besluit om de hele show af te kijken is al gauw genomen.
Shakura doet qua uitstraling niet onder voor bv Tina Turner of Joyce Kennedy (Mothers Finest) om maar eens een paar grote namen te noemen. Ze is zeer fotogeniek en beweegt zich op het podium op een soms zweverige, bezwerende manier die je aandacht vast houdt. Maar het allermooiste is haar dijk van een stem die voor elk genre geschikt is. Dat blijkt uit de set waarin blues, rock, funk, gospel en soul elkaar afwisselen.
Zij opent met Talk To Me waarna Getting Around en Walk Out That Door volgen. Queen Of Rock n'soul is een heerlijke boogie waarop nieuwe aanwinst Jesse Karwat zijn terechte toevoeging tot de band bewijst. Hoe krachtig Shakura's stem is bewijst ze als ze haar microfoon laat zakken en zonder versterking moeiteloos de achterste rijen bereikt. Zij zoekt regelmatig haar muzikanten op maar maakt ook contact met het publiek en probeert hen aan het meezingen te krijgen op Geechie Woman. Hoogtepunt is toch wel Las Vegas Blues, kippenvel! Ze eindigt haar set met Time en verlaat met haar band het podium om later, terwijl ceremoniemeester Mo Jones haar al afkondigt, spontaan terug te keren voor de twee toegiften Clap Your Hands (alleen met drums en bas) en het gospelachtige Your Love Always Got Me By.
Een heerlijke onderhoudende show komt hiermee tot zijn einde en ik kan alleen maar concluderen: Wat een Wow vrouw!

Aangekomen bij de jukejoint ben ik nog net getuige van Rock Me, het nummer waarmee Rootbag zijn set afsluit. Ik heb dan het optreden en de uitreiking van de Dutch Blues Award aan Richard van Bergen, Roelof Klein en Jody van Ooijen gemist. Daar heb ik slechts een beetje spijt van want de kans dat ik Shakura S'Aida hier in de buurt zal weerzien is vele malen kleiner dan die van Rootbag.

Deze 20e editie was op alle fronten zeer succesvol en het zal moeilijk worden om bij de volgende editie hier boven uit te steken. Dat hoeft ook niet, met evenaren nemen ik en velen anderen ook wel genoegen!

door: Harm Lutke www.gezien-gehoord.nl

SBN16DSC01344kl
SBN16DSC02031kl
SBN16DSC02091kl
SBN16DSC02032kl
SBN16DSC02094kl
SBN16DSC02102kl
SBN16DSC02173kl
SBN16DSC02199kl
SBN16DSC02255kl
SBN16DSC02291kl
SBN16DSC02495kl
SBN16DSC02580kl